ΗΛΩΣΗ ΒΡΑΧΙΟΝΙΟΥ

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΓΜΑΤΩΝ ΔΙΑΦΥΣΗΣ

ΒΡΑΧΙΟΝΙΟΥ ΜΕ ΕΝΔΟΜΥΕΛΙΚΗ ΗΛΩΣΗ

Ορθοπαιδική Κλινική Πανεπιστημίου Πατρών

Σκοπός: Η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της χειρουργικής θεραπείας των καταγμάτων διάφυσης βραχιονίου με ενδομυελική ήλωση ως προς την πώρωση και τη λειτουργική αποκατάσταση της άρθρωσης του ωμού μετεγχειρητικά.

Υλικό-Μέθοδος: Από το 1990 έως και το 2005, 76 ασθενείς με κάταγμα διάφυσης βραχιονίου αντιμετωπίσθηκαν χειρουργικά με ενδομυελική ήλωση. Εξήντα εννέα ασθενείς ήταν διαθέσιμοι κατά τον τακτικό και τελικό επανέλεγχο. Τριανταπέντε άνδρες και 34 γυναίκες με μέσο όρο ηλικίας τα 48 (17 έως 82) έτη παρακολουθήθηκαν για μια μέση περίοδο 21 μηνών (9 μήνες έως 8 έτη). Ενδείξεις για ενδομυελική ήλωση ήταν η αποτυχία διατήρησης κλειστής ανάταξης (46 περιπτώσεις), παθολογικά κατάγματα (5), αποτυχία πώρωσης μετά εξωτερική οστεοσύνθεση (2) και καθυστερημένη πώρωση (16). Σε 41 περιπτώσεις η εισαγωγή του ήλου έγινε κάτωθεν του μείζονος βραχιονίου ογκώματος για να αποφευχθεί η βλάβη του μυοτενόντιου πετάλου, ενώ σε 34 ενδοαρθρική πύλη εισόδου του ήλου. Σε όλες τις περιπτώσεις έγινε κεντρική ασφάλιση του ήλου και σε μια περίπτωση και περιφερική ασφάλιση αυτού. Κλειστή ανάταξη επιτεύχθηκε σε 33 περιπτώσεις και ανοιχτή σε 36. Αντιμετωπίσθηκαν 28 κατάγματα μεσότητος, 16 περιφερικού τριτημορίου και 32 κεντρικού τριτημορίου της διάφυσης. Παθητική κινητοποίηση της άρθρωσης του ώμου άρχισε από τη δεύτερη μετεγχειρητική ημέρα σε όλους τους ασθενείς, υποβοηθουμένη ενεργητική τη δεύτερη μετεγχειρητική εβδομάδα. Η αξιολόγηση της προόδου πώρωσης του κατάγματος έγινε με περιοδικό ακτινολογικό έλεγχο 2,4,8,16 εβδομάδων. Η λειτουργικότητα της άρθρωσης του ώμου αξιολογήθηκε με τη μέθοδο Constant-Murley.

Αποτελέσματα: Σε όλα τα κατάγματα που 69/76 (εκτός των 5 παθολογικών και 2 που δεν προσήλθαν στον τελικό έλεγχο) επιτεύχθηκε πώρωση μεταξύ της όγδοης και 18ης μετεγχειρητικής εβδομάδας σε 67 ασθενείς. Σε μια περίπτωση το κάταγμα οδηγήθηκε σε ψευδάρθρωση (αλλαγή μεθόδου με πλάκα και βίδες), ενώ στην άλλη περίπτωση λόγω στροφικής αστάθειας η πώρωση επιτεύχθηκε σε 24 εβδομάδες με την τοποθέτηση νάρθηκα sarmiento. Πλήρης παθητική κίνηση του ώμου ήταν εφικτή μεταξύ της 2ης και 6ης μετεγχειρητικής εβδομάδας. Πλήρες εύρος κίνησης του ώμου επιτεύχθηκε μεταξύ 2ης και 4ης εβδομάδος για τους ασθενείς με εξωαρθρική είσοδο του ήλου, ενώ έως την 6η για τους υπολοίπους ασθενείς. Επώδυνη κινητικότητα πέραν των τριών μηνών παρουσίασαν 7  ασθενείς. Παρατηρήθηκαν 2 μετεγχειρητικές παρέσεις του κερκιδικού νεύρου που αποκαταστάθηκαν πλήρως μετά από 6 μήνες και 1 κεντρική μετανάστευση του ήλου 2 εβδομάδες μετεγχειρητικά, που χρειάστηκε επανεγχείρηση και επιτεύχθηκε πώρωση εντός 12 εβδομαδων. Σε καμία περίπτωση δεν έγινε αφαίρεση του ήλου έως σήμερα. Η στροφική σταθερότητα χωρίς περιφερική ασφάλιση, αλλά με ενσφήνωση του ήλου στο περιφερικό τμήμα του αυλού υπήρξε ικανοποιητική (διεγχειριτικά) μετά από κεντρικό γλυφανισμό, ειδικά για τα κατάγματα του μέσου και κεντρικού τριτημορίου, για τον λόγο αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη μελέτη της ανατομικής του περιφερικού τμήματος του αυλού με CT και εμβιομηχανική μέτρηση σε πτωματικά βραχιόνια οστά.

Συμπεράσματα: Η ενδομυελική ήλωση στα κατάγματα διάφυσης βραχιονίου αποτελεί μια αξιόπιστη μέθοδο θεραπείας που δίνει πολύ καλά αποτελέσματα ως προς την πώρωση και τη λειτουργική αποκατάσταση. Πλεονεκτήματα της μεθόδου αποτελούν ο μικρός εγχειρητικός χρόνος, η μειωμένη απώλεια αίματος, η μικρή χειρουργική τομή χωρίς αποκόλληση μαλακών μορίων και βασικά η πρώιμη κινητοποίηση της άρθρωσης του ώμου, ειδικότερα όταν η είσοδος του ήλου επιτυγχάνεται εξωαρθρικά, χωρίς τραυματισμό του Rotator cuff.